
Adım yok bu şehirde. Ama adım atmadığım sokak kalmadı. Ben Trabzon’un gecesinde doğdum, karanlığında büyüdüm. Beni kimse çocukken fark etmedi. Ne bir öğretmen adımı sordu, ne bir komşu gülümseyerek “iyi misin” dedi. Zaten zamanla ben de susmayı öğrendim. Susmak, en güvenli cevapmış meğer. Hayat beni yavaş yavaş itti, ama sonunda tek bir seçenekle baş başa bıraktı: Hayatta kalmak. Ve ben… hayatta kalmayı seçtim. Nasıl olduğunun önemi yoktu artık. İlk geceyi hatırlıyorum. Ayak sesleri, titreyen ellerim ve kapalı bir kapı. O kapıdan girerken içimde kalan son “ben” kırıldı. Sonra alışır gibi oldum… ama insan aslında hiçbir zaman tam alışamıyor. Sadece katlanmayı öğreniyor. Şimdi geceleri yine yürüyorum. Kimi zaman bir otel odasında, kimi zaman sahil kenarında biriyle buluşuyorum. Ama sabah olduğunda yalnız... okumaya devam et
Trabzon’da Bir Kadın Olarak Yaşamak Ben adımı vermeyeceğim. Gerek de yok zaten. Bu şehirde beni tanıyan da var, ...
Trabzon’un sakin ve şehir kalabalığından uzak semtlerinden Hisarönü, şimdi sadece doğasıyla değil, sunduğu özel buluşma ortamla...
Geleneksel Hint tıbbına dayanan, yüzyıllardır uygulanan bir şifa yöntemi olan Ayurvedik masaj, hem bedeninizi hem de ruhunuzu dengele...
Günümüzde stres, yoğun çalışma temposu ve günlük yaşamın zorlukları, bedenimizi ve zihnimizi olumsuz etkileyebiliyor. Bu yüzden rahatlamanın ve ken...
Benim adım Nazlı. Trabzon’un Ortahisar’ında yaşıyorum. Kimseye görünmeden geçip gitmeyi öğrendim burada. Dar sokaklar, taş duvar...