Trabzon Mutlu Son Masör Buse

“Yağmurun Ardındaki Sıcaklık – Trabzon’da Buse”

Trabzon’un o klasik, nemli ama bir o kadar da huzur verici sabahlarından biriydi. Meydan’daki küçük ama şık masaj salonunda çalışıyordu Buse. Denize bakan pencerenin kenarında çayını yudumlarken, randevusunu bekliyordu. Şehir yeni uyanıyordu, ama hava çoktan gri bulutlara teslim olmuştu.

Kapı açıldı. İçeri giren adam, belli ki şehir dışındandı. Takım elbisesi ıslanmıştı, saçı yağmurdan sarkıyordu. “Benim adım Murat,” dedi gülümseyerek. “İstanbul’dan geldim, birkaç günlüğüne buradayım. Oteldeki biri sizi önerdi.”

Buse her zamanki sakinliğiyle onu odaya aldı. Masaj başladığında, pencereden gelen hafif Karadeniz rüzgârı odaya deniz kokusunu taşıdı. Buse’nin elleri Murat’ın sırtında gezindikçe, sadece kaslar değil, içindeki ağırlık da hafifliyordu.

Seans sonunda Murat, gözlerinin içine baktı. “Bilmiyorum neden ama... burası bana kendimi ilk defa rahat hissettirdi. Sadece bedenim değil, ruhum da dinlendi,” dedi.

Buse hafifçe güldü. “Trabzon’un havası dokunur insana... ama bazen bir dokunuş da yetebilir.”

Ertesi gün Murat tekrar geldi. Sonraki gün de... derken artık geliş sebebi sadece masaj değildi. İkisi birlikte Sera Gölü’nde yürüyüş yaptılar, Boztepe’de çay içtiler, Ganita’da dalga sesleriyle sustular.

Günler, haftaları kovaladı. Murat, Trabzon’a daha sık gelmeye başladı. Bu şehre sadece denizi değil, artık Buse’yi de ait hissediyordu.

Ve bir sabah... Buse’nin salonuna geldiğinde elinde bir demet kır çiçeği vardı. “Sadece masaj seansı değil, bir hayat seansı başlatmak istiyorum seninle.”

Buse gülümsedi, Karadeniz’e has o hüzünlü ama içten sıcaklıkla... “Burada kalırsan, sadece bedenleri değil, kalpleri de birlikte iyileştiririz.”